کارلا یک سال پس از مرگ پدرش، برای اقامت در خانه عمه‌اش که مدت‌ها با او قطع رابطه کرده بود، به تیخوانای مکزیک می‌رود. او در این لحظات تنهایی و آرامش، از طریق کیمیای دگرگون‌کننده متن، به درون و بیرون خود می‌نگرد و به یاد می‌آورد که صحبت کردن با خود، یک تمرین حیاتی برای انسان است.

تصویری غیرمتعارف از چند زن جوان در وضعیت‌های غوطه‌ور و در عین حال نامشخص: درون بدن خود، در میان دوستان و معشوق‌هایشان، و در نهایت در فرهنگی با رکود اقتصادی و معنوی. این اثر با الهام غیرمستقیم از تنها اپرای بلا بارتوک یعنی «قلعه ریش‌آبی» ساخته شده است.